Kastanjeboom

English translation

Dit blog heb ik geschreven als onderdeel van de online cursus “Learning Creative Learning” van MIT Media Lab. De opdracht in week 2 van de cursus was: schrijf een essay over een voorwerp uit je jeugd, dat je interesse heeft gewekt en beïnvloed heeft. Ter voorbereiding heb ik The Gears of My Childhood van Seymour Papert gelezen.

Ik groeide op in een groot huis, even buiten het dorp. In de tuin naast ons huis stond een oude kastanjeboom met een dikke stam. Zo dik, dat ik mijn armen er niet omheen kon slaan. Soms dacht ik er over na hoe oud de boom wel niet moest zijn en wie er in het huis hadden gewoond toen de boom nog klein was. Het zette me voor het eerst aan het denken over hoe in de tijd dingen komen en gaan.

De boom was niet alleen prachtig om te zien. De kastanjes die in de herfst naar beneden vielen, zorgden voor veel plezier. Ik telde en sorteerde ze eerst op grootte. Vervolgens maakte ik er met luciferhoutjes figuurtjes van of met satéprikkers en wol spinnenwebben. Sommige kastanjes stopte ik in de grond. Na héél lang wachten kwam er dan een boompje boven. Hoe wonderlijk!

Mijn lagere school was een eindje verder op in onze straat. Op het schoolplein stonden ook twee grote kastanjebomen. Toen ik in de vierde klas zat, werd de school verbouwd. Bij de heropening kreeg de school een nieuwe naam, “De Bolster”. De meester legde in de klas uit dat de naam niet alleen verwees naar de bomen op het plein, maar ook een diepere betekenis had: De bolster beschermt de vrucht, zodat die zich in een veilige omgeving kan ontwikkelen. De stekels van de bolster houden de buitenwereld op een afstand tot de kastanje volgroeid is. Op precíes het goede moment laat de bolster de kastanje los en gaat hij op eigen kracht verder. Ik vond het een mooi verhaal. Het maakte veel indruk op me.

Aan het eind van mijn lagere school tijd, besloten mijn ouders dat de boom weg moest, omdat hij voor te veel overlast zorgde. Door het dikke bladerdek was het donker in huis en raakten de dakgoten in de herfst verstopt. Er kwam iemand langs met een elektrische zaag en binnen een paar uur was de boom verdwenen. Dat bracht bij mij een schok te weeg: aan het bestaan van de boom was met een simpel besluit, dat snel en effectief was uitgevoerd, een abrupt eind gekomen.

Ik geloof dat mijn vader zich achteraf een beetje schuldig voelde. Hij plantte niet veel later een nieuwe kastanjeboom in onze tuin. Het boompje was een duim dik en groeide maar langzaam. Na een paar jaar verhuisden we en de nieuwe eigenaar haalde het boompje weg. Mijn vader (en ik ook) vond dat echt jammer. Ik bedacht dat sommige dingen niet terug te draaien zijn.

Hoe heeft de kastanjeboom uit mijn jeugd mij beïnvloed? Dat is moeilijk te zeggen. Toch zie ik wel parallellen tussen mijn werk en de kastanjeboom. Ik vind een veilige werkomgeving –een bolster– voor teams om te experimenteren en te groeien erg belangrijk, net als vertrouwen geven en “weten wanneer je moet loslaten”. Fouten maken, daarop reflecteren en het daarna opnieuw proberen is de manier waarop we stapje voor stapje tot betere oplossingen komen.

Tegelijkertijd zijn er ook zaken waarbij je je geen fouten kunt permitteren; besluiten die om de grootst mogelijke zorgvuldigheid vragen, omdat ze (bijna) onomkeerbaar zijn. In mijn werk als ICT-adviseur bij de overheid gaat het hierbij vrijwel altijd om het vertrouwen van medewerkers of burgers dat beschaamd wordt. Vertrouwen is net als een kastanjeboom: het groeit ieder jaar maar een klein beetje en kan door een foute beslissing tot een plotseling en definitief einde komen.

Chestnut Tree

I wrote this blog as part of the online course “Learning Creative Learning” offered by MIT Media Lab. The task in week 2 of the course was: write an essay about an object from your childhood that interested and influenced you. In preparation I read The Gears of My Childhood by Seymour Papert.

I grew up in a big house, just outside the village. There was an old chestnut tree with a thick trunk in our back yard. It was so thick, I couldn’t get my arms around it. It started me thinking: How many years had passed since the tree had been planted? And who had lived in the house when the tree was smaller? I started thinking about how things come and go over time.

The tree was not only beautiful to look at, in autumn the chestnuts were a lot of fun. I counted chestnuts and sorted them by size. Then I created figurines and cobwebs, using matches, skewers and wool. I planted some chestnuts in the ground. After a long wait, a tree emerged. How wonderful!

My primary school was in the same street as my house. In the playground there also were two large chestnut trees. When I was in fourth grade, the school was rebuilt. When it opened, the school received a new name, “The Burr”. The teacher explained that not only the name referred to the chestnut trees in the playground, it also had a deeper meaning.The burr protects the chestnut, providing it with a safe environment to mature. At just the right moment, the burr breaks away and the chestnut has to make it on its own. I thought this was a good story.

At the end of my primary school years, my parents decided the tree had to go, because the leaves kept the light from the house and clogged the gutters in autumn. Someone came along with an electric saw and cut down the tree. I was shocked: with one simple decision, that was effectively executed, the tree was gone.

My father felt guilty afterwards. A few weeks later, he planted a new chestnut tree in our garden. The tree was an inch thick and grew slowly. After a few years we moved and the new owner took the tree away. My dad (and I) felt sorry. I realised, sometimes there is no turning back.

How did the chestnut tree of my childhood influence me? It’s hard to say. However, there are some parallels between my work and the chestnut tree. I find a safe working environment for teams to experiment and grow is very important. The same goes for giving confidence and knowing when to let go. Make mistakes, reflect upon them and give it another try, that’s the way we gradually make progress.

At the same time, there are also circumstances in which you cannot afford to make mistakes. There are decisions you should only take with the greatest possible care, because they are (almost) irreversible. The examples that come to mind working as an IT consultant with the local government, are those in which the trust of employees or citizens are breached. Trust is like a chestnut tree: every year it grows a little bit, but with one wrong decision it can end suddenly and irrevocably.

Advertenties